Au travail! – Aan het werk!

Un petit mot sur les IST qui accueillent les participants dans les nombreuses activités offertes par le Jamboree. Mes collègues et moi recevons environ 1200 participants par heure… Un chiffre hallucinant ! Il a été nécessaire de régler quelques maladies de jeunesse pour le labyrinthe de Quest… Mais, en essayant quatre langues différentes, il est possible de guider les Allemands, les Algériens et les scouts d’Arabie-Saoudite vers la bonne route. Le désordre fait parfois passer le temps plus vite, certains IST ont vu plus de 5000 scouts passés par l’activité qu’ils encadraient. Les évaluations intermédiaires ont déjà montré que quelques améliorations étaient possible mais dans mon équipe, nous nous nous sommes amélioré de jour en jour pour finir par tourner telle une machine bien huilée ! 

Malgré la foule et l’impatience des IST, le spectacle d’ouverture va certainement rester une expérience inoubliable. Après plusieurs jours de préparations, il marquait pour nous et les participants, le véritable commencement du Jamboree… Le jour où nous avons véritablement pu réaliser ce qui nous attendait… Le jour où nous avons vraiment réalisé pourquoi nous nous levions à 7h30 du matin… Celui où nous avons vu les visages souriants de tous les scouts et guides qui ont parcouru de longues distances pour venir jusqu’ici. C’est un spectacle qui fait oublié la fatigue… On attend nos prochains visiteurs de pied ferme… même si le jour de repos qui nous a été offert nous a aussi fait du bien!

Na enkele dagen voorbereiding was het voor de IST eindelijk tijd om de leden te ontvangen in de vele activiteiten die op de Jamboree aangeboden worden. Mijn collega’s en ik konden ons aan ongeveer 1200 leden per uur (!) verwachten, een hallucinant cijfer. De doolhof dat bij ons in ‘Quest’ doorkruist moet worden had dan ook met de nodige kinderziekten te kampen. Maar in vier talen was het mogelijk om de Duitse, Algerijnse, Saoedi-Arabische scouts op de goede weg te krijgen. Dankzij de chaos vloog de tijd voorbij en voor iemand er erg in had waren niet minder dan 5000 scouts langs onze activiteit gepasseerd. Op de evaluatie werd duidelijk dat er nog bepaalde aspecten van de organisatie aanpassingen nodig hebben, maar iedereen in mijn team is er van overtuigd dat het vanaf morgen als een geoliede machine draait.

Ondanks de overweldigende menigte van de openingsshow en de nervositeit van de aankomst past vandaag zeker in mijn rijtje van unieke ervaringen. Na enkele dagen voorbereiding is het vandaag dat Jamboree voor ons en de leden echt begonnen is, is het vandaag dat we echt een indruk kregen van wat ons te wachten staat. Vanaf vandaag weet ik echt waarvoor ik elke ochtend braaf opsta als mijn wekker om 7u30 gaat, want de lachende gezichten van scouts en gidsen die enorme afstanden overbrugden om hier te geraken maakt dat je de vermoeidheid niet meer voelt. Laat die volgende 5000 maar komen, hoewel ik stiekem toch uitkijk naar mijn vrije dag.

 

 

Jamais assez de temps libre – Nooit genoeg vrije tijd

S’il y a bien une chose dont on doit disposer en suffisance pendant un Jamboree, c’est de temps libre. Il y a tant de choses à voir et à faire que chaque moment de liberté est bien vite rempli d’activités. Et c’est sans compter les distances qui doivent être parcourues à pied chaque jour. Et même pendant un déplacement du point A au point B, il y a beaucoup à vivre sur la route.

Un grand nombre d’activités spontanées (spontaneous activities) sont prévues pour les participants et les IST de sorte que tout le monde puisse à tout moment trouver quelque chose à faire : un atelier radio amateur, la création d’un noeud de foulard ou une simulation d’escalade d’iceberg. A côté des activités du programme, un grand nombre de pays mettent à disposition des jeux traditionnels ou des ateliers techniques comme du tatouage à henné ou de la caligraphie japonaise.

Et la Suède n’est pas en reste ! La Suède nous a construit une vrai grande-roue mais construite en bois.Huit personnes peuvent y prendre place et elle est actionnée par de solides Vikings. Il faut seulement un peu de patience pour affronter l’heure d’attente qui précède le tour de manège.

En dehors de toutes ces activités, un simple promenade est toujours possible. Et ce n’est sans doute pas la moindre des aventures… Tout le monde est près pour une petite conversation… L’on peut découvrir les histoires des pays et se faire de nouveaux amis. Le temps-libre est ici un temps précieux… que tout le monde transforme en occupation une fois qu’il est libéré.

Iets waar je als deelnemer op een Jamboree nooit genoeg aan hebt, is vrije tijd. Er is hier zoveel te doen en te zien, dat elk vrij moment moeiteloos gevuld wordt. Daar komt nog eens bij dat de afstanden die hier per dag te voet worden afgelegd zo groot zijn, dat men alleen zo al massa’s tijd verbruikt. Maar zelfs tijdens een verplaatsing van punt A naar punt B is er zoveel te doen en te beleven, dat de verveling simpelweg niet kan toeslaan.

De organisatie voorziet een massa spontaneous activities voor leden en IST, om zeker te zijn dat iedereen altijd iets te doen heeft. Deze gaan van een workshop amateurradio, over het kerven van dasringen of een simulatie van ijsbergbeklimmen. Naast al deze ‘gewone’ activiteiten bieden vele landen enkele traditionele spelen of technieken aan, zoals henna tatoeages of Japanse kaligrafie. En hier houdt het niet op, de Zweden hebben zelf ook hun best gedaan en pakken uit met een heuse tivoli, maar dan wel een gesjorde. Het gaat hier over een volledig houten reuzenrad, aangedreven door enkele stoere vikings, dat plaats biedt aan acht mensen tegelijkertijd! Dat je er soms tot een uur voor moet aanschuiven nemen de meesten er graag bij.

Naast alle georganiseerde activiteiten blijft een gewone wandeling nog steeds een van de grootste avonturen. Iedereen staat open voor een praatje, overal zijn landen en verhalen te ontdekken en nieuwe vriendschappen om te smeden. Vrije tijd is hier een gegeerd goed, maar niemand slaagt erin de zijne vrij te houden.

Do you want to swop?

Une activité typique de Jamboree est le swopping. Le swopping est l’échange de différents souvenirs, toujours liés au scoutisme et souvent pourvus de drapeaux. L’on pense bien entendu aux foulards scouts mais certains Américains ont une véritable cargaison de badges et autres colifichets et parfois même une échoppe pliable qu’ils déploient sur le bord du chemin.

Les techniques
Un swopper pratique de multiples techniques. La pluspart des IST (Internationale Service Team) swoppent avec les collègues avec lesquels ils travaillent ou avec les amis qu’ils se sont faits au fil des jours. Mais, pour certains participants, c’est un chemin trop lent. Certains ont plus d’audace… Après le traditionnel ‘Where are you from?’ suit immédiatement la question ‘Do you want to swop?’. Comme tous les belges ont reçu plusieurs badges à swopper, l’on retrouve tout autour du terrain des personnes qui arborent notre foulard bleu même s’ils sont d’Oman ou du Japon.

Certains partent littéralement à la chasse aux souvenirs des pays les plus rares, les plus petits… pour pouvoir ensuite se promener fièrement avec un foulard mauve du Sénégal – un pays qui ne compte que douze participants pour ce Jamboree – ou le – si charmant – foulard Celtique irlandais.

Swopper est ici possible de bien des façons et dans bien des mesures. C’est une des marques de fabrique du Jamboree. Il y a certaines règles pour protéger les participants des escrocs. Partout l’on voit des scouts et des guides qui arborent leurs trophées. Sans swopping, un Jamboree ne serait pas un Jamboree… On ne peut pas y couper !

Iets unieks aan een Jamboree is iets wat hier ‘swoppen’ genoemd wordt. Het swoppen is het uitwisselen van verschillende souvenirs, altijd gelinkt aan scouting en meestal ook voorzien van de vlaggen van de verschillende landen. Een voorbeeld is natuurlijk de scoutsdassen van de verschillende landen, maar bijvoorbeeld de Amerikanen hebben een karrevracht aan badges meegebracht die ze soms als in een klein winkeltje langs de kant van de weg voor zich uitstallen.

Een swopper hanteert vaak verschillende technieken. De meeste IST’ers bijvoorbeeld swoppen met de collega’s waarmee ze samen werken, of de vrienden die ze na enkele dagen goed leerden kennen. Maar voor vele deelnemers is dit een te trage manier. Zonder schroom wordt er iemand aangesproken en na de standaardvraag: “Where are you from?”, volgt dan de vraag: “Do you want to swop?” Aangezien alle Belgen meerdere dassen kregen, lopen er overal over het terrein mensen met onze blauwe das rond, ook al zijn ze zelf van Oman of Japan.

Er zijn er ook die op jacht gaan naar de meest ‘speciale’ landen, die proberen te swoppen met de ‘kleine’ landen, om dan trots te kunnen pronken met een paarse das van Senegal, die met slechts twaalf op de Jamboree aanwezig zijn, of met de prachtige Keltische dassen van Ierland.

Swoppen vind je hier in alle soorten en maten en het begrip is werkelijk een cruciaal deel van de Jamboree. Er zijn regels om de leden voor ‘afzetters’ te behoeden en overal zie je scouts en gidsen met hun trofeeën pronken. Zonder swoppen is de Jamboree niet compleet en het is onmogelijk er aan te ontkomen.

Lighthouse Ceremony

Scouting, das durven!

Twee Belgische jeugddeelnemers zijn er deze zaterdag in geslaagd om in het koor op de lighthouseceremonie mee te zingen.

Deze ceremonie was een interreligieuze ceremonie waar verschillende religies zichzelf kort voorstellen en uitleggen wat ze doen en waar ze voor staan. Tussen deze voorstellingen door werden allerlei liederen gezongen door een Amerikaans koor, met twee Belgen dus in hun midden.

Margot Vervliet en Mathieu Capelle liepen die middag wat te spelen aan de main arena waar ze ondertussen wilden proberen om in de eindceremonie te kunnen meedoen. Maar de mensen daar zeiden dat dit onmogelijk was om te doen, dat ze in geen enkele ceremonie binnen zouden raken. Tot ze een Amerikaanse koor aan zagen komen en aan hun vroegen of ze mochten meedoen.

Die zagen hier helemaal geen graten in en gaven Margot en Mathieu een spoedcursus gedurende hun generale repetitie. Ondanks dat het koor al sinds maart aan het oefenen waren, was het koor enorm enthousiast over hun vraag om te mogen meedoen en plaatsten hun helemaal vooraan in het midden van hun koor. Dat het koor alle nummers uit het hoofd kende en zij tweeën niet, vond de koorleider ook helemaal geen probleem, die gaf ze gewoon een spiekbriefje met alle liederen op. Op het einde van de ceremonie werden ze enorm bedankt voor hun spontane vraag en kregen ze naast een unieke ervaring ook enkele souvenirs mee.

Le scoutisme, c’est aussi oser !

Deux jeunes participants ont réussi ce samedi à se joindre au chœur de la Lighthouse Ceremony.

Il s’agissait d’une Cérémonie interreligieuse lors de laquelle différentes religions ont eu l’occasion de se présenter brièvement et d’expliquer en quelques mots leur fondement et leurs principes. Entre les présentations des différentes religions, des chants étaient entonnés par un chœur originaire des Etats-Unis et… deux Belges.

Pendant l’après-midi, Margot Vervliet et Mathieu Capelle profitaient de la Main Arena et se demandaient s’ils trouveraient le moyen de participer à la Cérémonie de clôture… mais on leur répondit qu’il était impossible de prendre place dans une cérémonie sans que ce ne soit prévu. C’est alors qu’ils ont vu arriver le chœur américain et qu’ils leur ont demandé s’ils pouvaient les accompagner.

Ceux-ci n’ont vu aucun problème et ont donné à Margot et Mathieu un cours de chant accéléré pendant leur répétition générale. Bien que la chorale répète depuis mars, elle était très enthousiaste suite à leur demande de participation et leur ont donné une place à l’avant – au centre du chœur. Le fait que tout le monde connaisse chaque morceau par cœur et que nos deux Belges ne les connaissent n’a posé aucun problème au chef de chœur… qui leur a simplement fourni un copion qui reprenait les chansons. A la fin de la Cérémonie, ils ont été chaleureusement remerciés pour leur demande spontanée et en plus des images mentales d’un moment inoubliable, ils ont reçu quelques cadeaux.

Camp in Camp

Le camp in camp, ce sont ces deux jours où l’on se retrouve avec sa patrouille et des personnes d’autres pays.  Deux jours où l’on se retrouve loin du Jamboree mais où l’ambiance qui fait le succès de celui-ci reste la même.   Deux jours où l’on se rapproche des gens de sa patrouille et d’étrangers qui nous étaient encore inconnus quelques heures avant.   Deux jours plongés dans le scoutisme,  loin des cyber-cafés et des stations-recharges de Rinkaby.  Bref, le Camp in Camp, c’est simplement du scoutisme.
Jean Demeyere (Young Correspondent de Unit B)

Gisteren ben ik teruggekomen van Camp-in-Camp, een mogelijkheid om met je patrouille, een groep van 10 mensen, kennis te maken met andere scouts, en zo hun gebruiken en culturen te leren kennen en begrijpen.

Toen we eergisteren na een busrit van 2 uur aankwamen op de kampplaats, werden we zeer gastvrij ontvangen. We werden meteen naar onze tenten geleid, waar we ruim de tijd kregen om ons te installeren. Na het middageten gingen we een keuzeactiviteit doen. Met onze patrouille besloten we vuur maken, zonder gebruik te maken van lucifers of aanstekers. Deze activiteit was zeer leuk en leerzaam. Nadat we ons avondmaal op ons eigen vuur hadden klaargemaakt en opgegeten, wat zeer goed had gesmaakt, was het tijd voor het kampvuur. Daar hebben we kampliederen uit vele verschillende landen gezongen. Na het sfeervolle kampvuur nog even evalueren en dan naar bed, want het was er wel de gewoonte om vroeg op te staan.

De volgende ochtend begon de dag met het hijsen en groeten van de Noorse vlag. Na het ontbijt gingen we naar een nabijgelegen meer om met de kano te gaan varen. Na het varen besloten we om een verfrissende duik te nemen in het heldere meer. Nadien zijn we teruggegaan naar de kampplaats voor de lunch. Na de lunch was het alweer tijd om te vertrekken. Als afscheidsgeschenkje hebben we de Noorse scoutsgroep een doos Belgische pralines gegeven. Terug op Jamboree kunnen we zeggen dat het toch een zeer leuke, interessante activiteit was.

Max Van De Ven (Young Correspondent, Unit I)

Van Uganda naar Zweden met de fiets…voor de vrede

Haast niet te geloven: twaalf Oegandese scouts kwamen met de fiets van Oeganda naar de World Scout Jamboree in Zweden. Een beetje gek, dat wel, maar ze deden het vol overtuiging. Deze mannen hebben een verhaal.

 Het begin
“Het begon allemaal in 2009, op een internationale conferentie in Oeganda. Een Thaise prof sprak ons over de Jamboree die in 2011 zou plaatsvinden in Zweden”, zegt Mathius Lukwago, de ploegleider en een van de initiatiefnemers. “We kwamen al snel tot de conclusie dat we nooit aan het benodigde geld zouden geraken. Heel jammer, maar de realiteit is vaak harder dan je wel zou willen.” Tijdens het eten kwam een van hen met een idee: “Waarom niet gewoon met de fiets?”

 Mathius keerde piekerend huiswaarts en liet het plan de vrije loop. “Ik sprak erover met twee bevriende scouts en al snel kwamen we tot de conclusie dat het mogelijk moest zijn. We wisten niet waar we aan begonnen, maar dat kon ons niet tegenhouden!” Het plan groeide al snel uit tot een campagne voor “vrede en veiligheid voor iedereen”. Ecologie dragen de mannen ook hoog in het vaandel. “Ik denk dat er geen betere manier is om het groen reizen te promoten”, grapt Mathius. “Nee serieus, we kunnen niet genoeg herhalen hoe belangrijk het is om onze natuur te beschermen. Je geraakt blijkbaar een heel eind ver met je fiets, hoor.”

 De training
Twee maanden later begonnen de mannen aan hun training, echter niet zonder de nodige problemen. De fietsen die het groepje wilden gebruiken waren veel te oud en versleten om ook maar een beetje afstand mee te overbruggen. “Bijna elke training viel er iemand in panne, een fietsenwinkel vind je in Oeganda niet om de hoek. De meesten onder ons zijn studenten, we moesten dus aan de slag om geld te verdienen voor een nieuwe fiets. Dat was eigenlijk al een eerste uitdaging om niet op te geven.”

 Adrian Okisat is één van hen. “We trainden elke zaterdag en zondag, meestal rond de 150km. Een eerste doel was de World Scout Moot 2010 in Kenia, waarnaar we heen en terug fietsten. Hierdoor kreeg ons project al behoorlijk wat internationale aandacht.” In Afrika is er volgens hen echt veel mogelijk, maar dit ging voor sommigen toch hun petje te boven. “De mensen geloofden ons niet. Zelfs naaste familie dacht dat het simpelweg om een grap ging, veel mensen twijfelden. Het kostte ons aardig wat moeite om hen te overtuigen van ons plan.”

 Een revolutie meer of minder
“Het plan was om helemaal tot in Zweden te fietsen, dus rond de Middellandse Zee.” De Oegandese scouts konden de wereldpolitiek uiteraard niet voorspellen. Toen in Libië en Egypte de situatie te ernstig werd, stond deze letterlijk tussen hen en de Jamboree in. “We beslisten om naar Kenia te fietsen en met het vliegtuig de oversteek naar Italië te doen. Hier hadden we uiteraard veel geld voor nodig. Italiaanse, Amerikaanse en Duitse scouts hielpen ons met geldinzameling. We zijn hen hiervoor zeer dankbaar”, zegt Mathius.

 Op 13 juni begon het avontuur vanuit Kampala. Met een typerende brede glimlach vertrokken de scouts gepakt en gezakt. “Het volstrekte minimum meenemen, dat is een van onze geheimen. We moesten alles zelf meesleuren, inclusief tenten en persoonlijk gerief voor de Jamboree.” Hun potje koken deden ze normaliter zelf, maar in Europa sprongen scouts van her en der in het gelid. Voor Adrian was dat een van de zaligste ervaringen. “Na 150km fietsen, dag na dag, deed een warme maaltijd ‘s avonds ontzettend deugd, tot het sentimentele toe. Onderweg waren we op onszelf en een boterham aangewezen.”

 Tunnelvisie
“De moeilijke momenten werden gekenmerkt door lange stiltes. Je komt tot rust en bijt op je tanden en fietst door, gewoon door… Op zulke momenten heb je tijd voor jezelf en om te reflecteren tot je er weer bovenop bent”, aldus Mathius. Voor Adrian bracht een traag fluisterliedje soelaas. “Na een tijdje zingen ben je weer 20km verder.”

 ”Of we bestolen zijn? Nee hoor, onze fietsen zijn veel te weinig waard om te stelen. De mensen waren vaak heel vriendelijk. Toen we aankwamen in Italië had ik een groot vakantiegevoel, iets uit een brochure zeg maar. Pizza’s, mooie meisjes, en… tunnels. Jullie zijn knettergek, voor de kleinste berg is er een tunnel. In Noord-Italië stuurde een man ons terug weg naar beneden toen volgens ons de kaart niet bleek te kloppen. We stonden op de berg, terwijl we er gewoon onderdoor konden. Ja, lach maar!” Bij de Oegandezen zit de sfeer er na 8000km duidelijk nog in. Respect!

D’Ouganda jusqu’en Suède… pour la paix

Incroyable mais vrai ! 12 scouts Ougandais ont fait le voyage depuis l’Ouganda pour se rendre au Jamboree Mondiale du Scoutisme en Suède avec leur vélo. Une entreprise qui peut sembler un peu farfelue, mais qui était remplie de convictions.

Le début
“Tout a commencé en 2009, lors d’une Conférence international en Ouganda. Un professeur thaïlandais nous a parlé du Jamboree qui allait se dérouler en 2011 en Suède”, raconte Mathius Lukwago, le chef du groupe et l’un des organisateurs de cette expédition. “Nous sommes vite arrivés à la conclusion que jamais nous n’aurions l’argent nécessaire. Dommage, mais la réalité est souvent plus dur que tu le voudrais.” Durant le diner l’un des Ougandais eut une idée: “Pourquoi pas simplement à vélo ?”

Mathius est rentré avec plein de questions dans la tête et une idée a germé. “J’en ai parlé à deux amis scouts et rapidement nous sommes arrivés à la conclusion que cela devait être possible. Nous ne savions pas par où commencer mais ce n’est pas cela qui allait devenir un obstacle !” Le projet a rapidement grandi jusqu’à devenir une campagne pour ‘la paix et la sécurité de tous’. Les gens accordaient également de ‘importance à l’aspect écologique du projet. “ Je ne pense pas qu’il y ait meilleur façon de promouvoir le voyage comme étant écologique”, ajoute Mathius en plaisantant. “Non, sérieusement nous ne répéterons jamais assez souvent à quel point il est important de protéger la nature. Tu peux vraiment parcourir un bon bout de chemin à vélo.”

L’entrainement
Deux mois plus tard, le groupe a commencé son entrainement. Il y a eu bien des problèmes. Les vélos que les Ougandais comptaient utilisés, étaient beaucoup trop vieux et en trop mauvais état pour accomplir une telle distance. “Presqu’à chaque entrainement quelqu’un tombait en panne et on ne trouve pas un magasin de vélos à chaque coin de rue en Ouganda. La plupart d’entre nous sont étudiants, nous devions donc travailler pour gagner assez d’argent afin d’acheter un nouveau vélo. C’était en fait déjà un premier défi crucial.”

Andrian Okisat est aussi l’un d’entre eux. “Nous nous parcourions chaque samedi et dimanche environ 150km pour nous entrainer. Un premier objectif était le World Scout Moot 2010 au Kenya, pour lequel nous avons fait l’aller-retour en vélo. Grâce à cela notre projet a attiré l’attention internationale.” En Afrique, beaucoup croyait en leur projet mais pour certains cela relevait de la folie. “Les gens ne nous croyaient pas. Même la famille croyait que tout cela était une plaisanterie. Beaucoup de gens hésitaient. Il nous a fallu beaucoup de temps et de patience pour les convaincre à quel point nous étions sérieux.”

Presque une révolution

“Le plan initial était de parcourir tout le trajet à vélo, c’est-à-dire en contournant la mer Méditerranée.” Bien sûr, les Ougandais ne pouvaient pas prédire la politique mondiale. Lorsque la situation a dégénéré en Libye et en Egypte, un obstacle s’est littéralement dressé entre eux et le Jamboree. “Nous avons alors décidé de nous rendre au Kenya à vélo et, de là, de nous rendre en avion jusqu’en Italie. Bien sûr nous avions besoin pour cela de beaucoup d’argent. Des scouts Italiens, Américains et Allemands nous ont aidés pour le financement. Nous leur en sommes très reconnaissants”, affirme Mathius.

L’aventure commença le 13 juin à Kampala. C’est bien sûr avec un grand sourire que les scouts ont pris la route. “L’un de nos secrets, était de n’emporter que le stricte minimum. Nous devions tout emmener avec nous, même les tentes et nos affaires personnels pour le Jamboree.” Normalement ils cuisinaient eux-mêmes leurs  propres plats mais en Europe certains scouts les précédaient. C’était pour Adrian c’était l’une des choses les plus agréables: “Après avoir parcouru 150km, jour après jour, cela faisait énormément de bien d’avoir un repas chaud. En route, nous nous contentions de manger des tartines.”

Vision des tunnels

“Les moments difficiles étaient marqués par de longs silences.  Tu te calmes, tu serres les dents et tu continues à pédaler… A ces moments-là, tu as du temps pour toi-même et pour réfléchir jusqu’à ce que tu sois rétabli”, affirme Mathius. Pour Adrian, le meilleur moyen pour réfléchir était de siffler une lente mélodie. “Après avoir chanté un petit temps, tu as parcouru 20km de plus.”

“Si nous avions été volés? Non… Nos vélos ont trop peu de valeur pour être voler. Les gens étaient souvent très aimables. Lorsque nous sommes arrivés en Italie, j’avais l’impression d’être en vacances, comme dans ce que l’on voit dans une brochure. Les pizzas, les jolies filles, et… les tunnels. Vous êtes fous à lier ! Pour la plus petite montagne, il y a un tunnel. Au nord de l’Italie une personne nous a fait redescendre la montagne au moment où nous croyons que la carte ne correspondait pas. Nous étions sur la montagne, alors que nous devions simplement passer à travers. Oui, oui… riez…” Après 8.000km de distance, les Ougandais semblent toujours aussi motivés qu’au début de leur aventure. Respect !